5 Najczęstszych przyczyn, dla których pies gryzie.

1. Zaborczość.

Ochrona własności jest typowym problemem, a „mieniem” w tym wypadku może być wszystko: zabawki, jedzenie, terytorium, a nawet człowiek. Psy stróżujące i rasy pasterskie wydają się być najbardziej uwarunkowane do zaborczości, ale takie zachowanie może wystąpić u każdego psa. Aby zminimalizować ryzyko, najlepiej zacznij odpowiedni trening wcześniej.

Nauczenie komendy „Zostaw to”, działa również w sytuacji gdy pies broni zabawki. Agresji przy misce, można uniknąć poprzez uczenie psa by czekał, aż postawisz miskę z karmą na ziemi. Naucz psa, aby usiadł lub położył się, a następnie zabierz na chwilę jedzenie i odstaw je z powrotem. Od czasu do czasu zbliżaj się też do miski z jedzeniem, tak aby pies zrozumiał, że to iż ktoś podchodzi do jego żywności nie jest czymś złym. Naucz dzieci, aby nie niepokoiły psów, które jedzą, lub delektują się swoją kością-nagrodą.

2.    Strach.

Strach jest zwykle skierowany w stosunku do obcych osób, weterynarzy, listonoszy, pojawia się także w nowych i nieznanych sytuacjach. Nigdy nie zbliżaj się do psa, którego nie znasz i naucz swoje dziecko, aby również tego nie robiło. Atak ze strachu może wystąpić, gdy pies zostanie zaskoczony w domu, ucz więc dzieci aby nigdy nie zakradały się (nawet do siebie nawzajem!) i nie niepokoiły psa który śpi.

Wczesna socjalizacja jest ważna, ponieważ jeśli młody pies doświadcza wielu sytuacji, kontaktów z ludźmi i zwierzętami, minimalizuje to ryzyko rozwinięcia się fobii.  Aby pierwsza wizyta u weterynarza była przyjemna i pozostawiła u psa pozytywne wrażenia, odwiedźcie klinikę bez żadnych zabiegów: niech pies zapozna się z tym miejscem, lekarzem i personelem.
Aby pies nie reagował nerwowo na listonoszy, poproś pracownika poczty, który obsługuje Twój rejon, aby dawał szczeniakowi smakołyki, które specjalnie przygotujesz i zostawisz w skrzynce na listy.

3.  Ból.

Ból może spowodować, że nawet przyjaźnie nastawiony pies ugryzie. Jeśli Twój pies ma dysplazję stawu, ciężkie zapalenie ucha środkowego, lub rany, poucz swoje dzieci, aby starały się nie dotykać bolesnych obszarów i były maksymalnie delikatne. Jeśli pies staje się nerwowy bez powodu, być może coś mu boli, tylko o tym nie wiesz – warto spotkać się z weterynarzem i przeprowadzić kontrolne badania.

4. Instynkt macierzyński.

Najlepiej wyszkolony pies może stać się groźny, kiedy ma szczenięta. Należy być uważnym i świadomym silnego instynktu macierzyńskiego suki, która niedawno urodziła. Naucz dzieci, aby nie zbliżały się do szczeniąt i matki, oraz że należy zachować ostrożność w kontaktach z pieskami. Upewnij się, że matka i szczenięta maja miejsce, gdzie mogą czuć się bezpiecznie i gdzie będą miały spokój.

5. Gonienie ofiary.

Kolejny instynkt, którego należy być szczególnie świadomym i który czasem wyzwala nawet widok jadącego rowerzysty. Jeśli biegniesz lub jedziesz rowerem i widzisz wędrującego psa, uważaj aby nie wejść mu w drogę. Jeśli pies podejmie pościg, najlepszą rzeczą jaką możesz zrobić jest zatrzymanie się, stanie w pozycji wyprostowanej i patrzenie na psa. Spokojnie obserwuj jak się zachowuje, ale nie nawiązuj kontaktu wzrokowego, który może być przez psa postrzegany jako wyzwanie. Pies może podejść i powąchać cię, a jeśli zobaczy że nie jesteś nim zainteresowany, odejdzie. Jeśli atakujący pies cię przewróci, zwiń się w kłębek chroniąc ręce, twarz i szyję i nie ruszaj się.

Sygnały ostrzegawcze
Znajomość najważniejszych wyzwalaczy, które powodują atak psa, będziesz mógł uniknąć takich sytuacji. Ugryzienie zawsze jest poprzedzone zachowaniem, które uważny obserwator może rozróżnić i przyjąć jako ostrzeżenie, a następnie podjąć kroki zmierzające do zmniejszenie stresu lub strachu psa.
Uszy psa zwykle są położone do tyłu, a sierść na karku zjeżona, jeśli siedział lub leżał, może powoli wstać . Będziesz mógł zobaczyć białka jego oczu. Ziewanie nie jest tu zachowaniem występującym na co dzień i oznaczającym znużenie – pies chce pokazać ci zęby. To powinno być traktowane jako znak ostrzegawczy.
Jeśli  pies w odpowiedzi na dotyk lub kontakt wzrokowy napina się, jest nieprzystępny, czy zamiera w bezruchu, jest to kolejny wyraźny sygnał, że może nastąpić ugryzienie.

Zapobieganie pogryzieniu
Prewencja zaczyna się w domu, poprzez bycie odpowiedzialnym właścicielem psa. Jeśli nie zamierzasz rozmnażać swojego psa, pamiętaj że sterylizacja lub kastracja pomaga zmniejszyć ryzyko agresji. Regularne ćwiczenia i zabawy z psem wzmacniają więź człowiek –zwierzę i pomagają pozbyć się nadmiaru energii, który mógłby prowadzić do drażliwości. Należy jednak unikać agresywnych zabaw, takich jak zapasy i przeciąganie liny, które mogą doprowadzić do problemów z dominacją.
Szkol swojego psa – powinien znać podstawowe komendy takie jak „siad”, „stój”, „do nogi”, „zostaw”. Nie pozwalaj aby pies wędrował sam w miejscach, gdzie może stwarzać zagrożenie dla innych ludzi. Staraj się aby Twój pies zapoznawał innych ludzi i zwierzęta, ale uważaj aby go nie przytłoczyć – nadmiar wrażeń może szkodzić.  Jeśli masz dzieci, poświęć trochę czasu na nauczenie ich w jaki sposób mają obchodzić się z psami, na jakie sygnały powinny zwracać uwagę i co zrobić, jeśli pies zaatakuje.

Powiązane posty:

1. Jak zapobiec pogryzieniu dziecka przez psa?

Kiedy tego typu zubożenie społeczne wystąpiło podczas pierwszych miesięcy życia, rozwiązanie problemu zajmuje dużo czasu, ale można to zrobić. Bądź cierpliwy, pamiętaj też że rehabilitacja psa będzie procesem, nie szybką „naprawą”.

Twoim pierwszym zadaniem jako przywódcy stada będzie kontrola interakcji psa z innymi ludźmi. Ludzie często próbują „negocjować” z nieśmiałym psem i dają mu wówczas czułość, lecz pies nie jest gotowy by to przyjąć. Takie zachowanie tylko pogłębia jego strach, pies wycofuje się jeszcze bardziej. Grzecznie powiedz innym, że Twój pies przechodzi szkolenie i poproś ich o ignorowanie go. Oznacza to: nie dotykać, nie rozmawiać i nie nawiązywać kontaktu wzrokowego. To pozwoli psu na relaks, nie będzie odczuwał presji aby zaprzyjaźnić się z kimś nieznajomym.

Jeśli będziesz kontynuował zapoznawanie psa z ludźmi, pamiętając o jego komforcie, w końcu może zacząć zbliżać się do nieznajomych i wąchać. Będzie to bardzo dobry znak, oraz naturalny sposób w jaki psy poznają obcych – najpierw nos! Przypomnij ludziom, że jeszcze nie jest to dobry moment na to, by psa pogłaskać, ponieważ znów może się wycofać. Zapamiętaj, to że pies jest gotowy do powąchania, nie znaczy jeszcze, że jest gotów by go dotykano.

Ponieważ nie masz wpływu na to, jaki typ psów spotkacie w parku, na początek rozważ spotykanie się z przyjaciółmi i ich zrównoważonymi psami. Ćwiczcie wspólne spacery, bez usilnego skłaniania obu psów by zostały kumplami. Po prostu pozwól, aby Twój pies doświadczył starożytnego rytuału migracji z innym psem. Powtarzajcie takie spacery kilka razy w tygodniu.
Kiedy pies usłyszy dźwięki, które go zaniepokoją, nie pielęgnuj jego lęku poprzez pocieszanie. Kontynuuj spacer – jesteś przywódcą, który kontroluje sytuację i dowodzi! Kiedy będziesz wysyłać tego rodzaju energię, pies będzie ci coraz bardziej ufał, a jego zaniepokojony stan umysłu odejdzie w niepamięć. Im więcej przywództwa okażesz, tym szybciej pies będzie zrównoważony i odzyska pewność siebie!

Powiązane posty:

1. Wprowadzanie szczeniaka do stada

Po najświeższe informacje zapraszamy na nasz fanpage: Zaklinacz Psów na Facebooku

Jak również na fanpage Wydawnictwa ILLUMINATIO

Powiązane posty:

1. Zaklinacz psów powraca i uczy, jak zostać idealnym przywódcą stada!

Stwórz harmonogram, który zawiera codzienny 30-45-minutowy energiczny spacer w godzinach porannych. Jest to niezwykle ważne dla fizycznego i psychicznego zdrowia Twojego psa.

Codziennie poświęć trochę czasu na własne ćwiczenia mentalne, poprzez konsekwentne stosowanie ustalonych zasad zachowania, granic i ograniczeń. Kiedy te potrzeby będą spełnione, miłość jaką obdarujesz swojego psa będzie skojarzona z nagrodą.

Zaangażuj całą rodzinę w proces wprowadzenia nowego psa do waszego domu. Obowiązki omówcie jeszcze przed przywiezieniem szczeniaka.

Dowiedz się więcej o różnych rasach i znajdź taką, która najlepiej pasuje do Twojego stylu życia. Na przykład, bardziej aktywne rasy jak psy do polowań i pasterskie, potrzebują więcej ćwiczeń, aby były spełnione fizycznie i psychicznie. Należy jednak pamiętać, że rasa nie determinuje wszystkiego. Oszacuj indywidualną energię danego psa przed zabraniem go do domu.

Gdy wychodzicie z domu, zawsze wychodź jako pierwszy – przed psem. Pokażesz w ten sposób nowemu psu kto pełni rolę lidera.
Podczas spaceru upewnij się, że pies nie idzie przed Tobą, ciągnąc Cię. Trzymaj psa u swojego boku lub za Tobą. To również pokaże psu, że to Ty jesteś osobnikiem alfa.

Daj psu jakieś zadanie (na przykład, wydaj komendę „siad”) przed nakarmieniem, podaniem wody, zabawki czy przed czułościami. W ten sposób pies nauczy się zasługiwać na odpowiednie traktowanie.

Nowy pies dostosuje się najlepiej, jeśli jego nowa rodzina nauczy się lekcji bycia przywódcą stada zanim pies znajdzie się w domu.

Pamiętaj, że psy, aby czuć się kochane nie pragną niesamowitego przyjęcia ani kolorowego posłania; potrzebują, abyś stał się stałym przywódcą stada, który okaże im uczucia w sposób dla nich zrozumiały.

Powiązane posty:

1. Jaki charakter ma flat coated retriever?

Znajdź psie rozwiązanie. Bardzo często rozwiązanie, jakie zastosowalibyśmy dla człowieka jest absolutnie błędne w przypadku psa. Na przykład, gdy człowiek widzi przestraszonego lub zdenerwowanego psa, najpierw oferuje mu komfort i ukojenie. To nigdy nie zdarzy się w świecie zwierząt – zamiast pomóc może tylko pogorszyć sprawę, gdyż umacnia niestabilne zachowanie.

Komunikuj się w języku zwierząt. Gdy psy trafiają do naszych domów, spotykają się z energią emocjonalną po raz pierwszy. Zalewamy je miłością, gaworzymy nienaturalnie wysokim tonem głosu jak do dzieci, więc postrzegają nas jako energię emocjonalną. Ich matki nigdy nie postępowały w ten sposób. Z tego powodu wiele psów nie słucha swoich ludzkich opiekunów.

Traktuj psa jak psa. Często robimy ze szczenięcia nasze dziecko. Od pierwszego dnia, wielu ludzi zapomina spełniać i zrozumieć potrzeby psa, a zamiast tego projektuje na niego własne potrzeby i pragnienia.

Bądź przywódcą stada! W przypadku braku wyraźnego przywództwa, pies nawet z natury uległy, będzie starał się wypełnić to, co widzi jako wolną do objęcia rolę przywódcy. Pies będzie ignorował właściciela i postępował odwrotnie niż właściciel oczekuje, co może prowadzić do poważnych problemów z zachowaniem.

Wyobraź sobie, że ktoś ważny dla Ciebie, pomylił Twoje potrzeby z potrzebami szympansa; do czego to Cię zaprowadzi? Do dezorientacji i niepokoju. Tak samo jest z psami. Ale ich niepokój i dezorientacja manifestują się poprzez zachowania, takie jak darcie kanapy lub nieustanne szczekanie bez powodu. Jeśli nie spełniamy psich potrzeb, nasze psy nie żyją w zrównoważony sposób.

Większość dzisiejszych zachowań psów ma korzenie w dawnych czasach i historii ich ewolucji. Kiedyś jedzenia nie zawsze było pod dostatkiem. Po udanym polowaniu, cokolwiek pies jadł, zawsze chował część przed padlinożercami a nawet przez innymi członkami stada. Kiedy pies znów był głodny lub nie udało mu się niczego upolować, wracał do swojego „schowka” i mógł zjeść resztki.

Czasem polowanie było na tyle skuteczne, że pokarmu było zbyt dużo do spożycia podczas jednego posiłku. Psy zakopywały jedzenie na okres głodu. Piach chronił zdobycz przed bezpośrednim nasłonecznieniem oraz pomagał zachować jej świeżość.

Możesz zastanawiać się dlaczego Twój pies nadal praktykuje takie zachowanie, skoro każdego dnia ma pełną miskę? Stare nawyki pozostają, więc nawet u naszych udomowionych psów wciąż występuje naturalny instynkt przetrwania. W rzeczywistości wiele gatunków zwierząt regularnie robi zapasy. Wiewiórki ukrywają żołędzie, lamparty zawieszają upolowaną ofiarę na drzewie, by skonsumować ją później, a my ludzie magazynujemy w spiżarniach konserwy i inne produkty o dłuższym terminie przydatności do spożycia.

Normalne jest, że Twój pies zmodyfikował wykształcony przez lata instynkt gromadzenia i oprócz jedzenia może także zakopywać w ogródku zabawki lub chować smakołyki pod dywan. Jeśli chęć zakopywania staje się obsesyjna, spróbuj ograniczyć mu ilość zabawek i kości do jednej. Przecież w danej chwili jest w stanie bawić się tylko jedną rzeczą i gryźć jedną kość na raz. Upewnij się też, że każdego dnia pies ma wystarczająco dużo ćwiczeń i stałych aktywności, co pozwoli zachować go zdrowym, szczęśliwym i zrównoważonym.

]]> http://www.zaklinaczpsow.pl/index.php/dlaczego-pies-zakopuje-smakolyki-i-zabawki.html/feed 0 http://www.zaklinaczpsow.pl/index.php/czy-psy-i-koty-sa-skazane-na-ciagla-walke-ze-soba-cz-2.html?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=czy-psy-i-koty-sa-skazane-na-ciagla-walke-ze-soba-cz-2 http://www.zaklinaczpsow.pl/index.php/czy-psy-i-koty-sa-skazane-na-ciagla-walke-ze-soba-cz-2.html#comments Fri, 02 Dec 2011 13:38:33 +0000 Agnieszka http://www.zaklinaczpsow.pl/index.php/?p=778

Zapis rozmowy Cesara Millana z dr Suzanne Hetts, behawiorystką zwierząt i jedną z czołowych amerykańskich ekspertek psychologii zwierząt.

Cesar Millan: Dla psów stado ma duże znaczenie, więc bardzo szybko adoptują się do istniejącej w jego obrębie hierarchii. Jak to działa u kotów?

Suzanne Hetts: Koty są bardzo elastyczne w budowaniu struktur społecznych. Są zdolne do wychowywania młodych i życia na własną rękę, ale są w stanie również żyć w grupie. W kociej grupie nie ma wyraźnych podziałów, a grupa zazwyczaj skupiona wokół źródła pożywienia.

Jedną z różnic miedzy kotami i psami jest to, że hierarchia społeczna nie jest ważna dla kotów. Koty są znacznie bardziej wyczulone na to, czy ktoś nie narusza ich przestrzeni zbyt szybko, co z resztą psy są skłonne robić. Kot są znacznie bardziej związane z terytorium. Jeżeli kot jest rezydentem w domu, do którego wprowadza się pies, kot może być bardzo niezadowolony z takiej sytuacji.

C.M.: Psy mają jasne sposoby komunikowania się ze sobą. Pies spotykając nowego psa wącha jego zadek, podczas gdy kot obwąchuje pyszczek. Pies z uniesionym ogonem okazuje dominację, ale u kotów może być inaczej. Czy trudno jest kotom i psom zrozumieć siebie nawzajem?

S.H.: Mogą zdarzyć się problemy, gdy sygnały wzajemnej komunikacji nie pasują i każde ze zwierząt ma inny zestaw oczekiwań. Koty na przykład nie mają uległych zachowań tak jak psy. Przykładem uległego zachowania u psa byłoby położenie uszu lub przewrócenie się na plecy. Koty nie mają takich rytuałów. Tak więc jeśli kot przewraca się na grzbiet w interakcji z psem, pies może oczekiwać, że kot jest uległy i można się do niego zbliżyć. A w rzeczywistości przewrócenie się na plecy jest u kota pozycją defensywną i gdy tylko pies zbliży się zanadto, kot podrapie go lub ugryzie.

Obronna reakcja kota, na psa który chciał go powąchać.

Jedną z innych znaczących różnic jest to, że psy mają swoje własne rytuały zabaw. Gdy pies schyla się jakby się kłaniał, daje znak innemu psu: „Mogę warczeć i rzucać się na ciebie, ale nie atakuję naprawdę, to tylko zabawa!”. Koty nie mają takich zachowań będących zaproszeniem do zabawy. Jeśli pies schyla się w ten sposób przed kotem, ten może postrzegać to jako zagrożenie rzucenia się i przybiera postawę obronną, a nawet może psa zaatakować.

Psy posiadają również zachowania pojednawcze – jeśli relacja pomiędzy dwoma psami się nie układa, mogą ją poprawić poprzez uległość. Koty nie mają sposób na osiągnięcie tego między sobą. Jeśli coś pójdzie nie tak pomiędzy kotem i psem, kot w gruncie rzeczy nie zna zbyt wielu sposobów, by się pogodzić.

C.M.: Przed przyniesieniem kota do domu, w którym mieszka pies, jest wiele spraw wymagających przemyślenia. Zgodność jest bardzo ważna. Myślę, że podstawowe znaczenie ma bardzo dobre poznanie kota przed podjęciem decyzji, by zamieszkał z psem. Nie zdecydowałbym się na posiadanie kota i psa, jeśli kot ma taki sam lub wyższy poziom energii niż pies.

A na co powinien zwrócić uwagę właściciel kota, jeśli chce przyprowadzić do domu psa?

S.H.: Najważniejszą rzeczą jaką ludzie musza wziąć pod uwagę, jest bezpieczeństwo i dobre samopoczucie zarówno kota, jak i psa. Koty częściej boją się psów, a psy mogą być agresywne w stosunku do kotów.

Jest wiele możliwości, a każda sytuacja jest inna, dlatego dla dobra obu zwierząt, zapoznawanie kota i psa powinno odbywać się bardzo powoli.

Nie wszystkie koty będą w stanie dogadać się z psami i nie wszystkie psy będą w stanie żyć z kotem. Myślę, że bardzo ważne jest, aby właściciel ocenił czy przyprowadzenie psa będzie dobrym wyborem. Dotychczasowe doświadczenia danego kota z psami będą bardzo ważne, należy też uwzględnić koci temperament. Jeśli masz kota, który jest dość nieśmiały i lubi się chować, wzięcie psa może nie być najlepszym rozwiązaniem. Ale jeśli twój kot jest pewny siebie i ufny, między nim a psem wszystko może się dobrze ułożyć.

C.M.: Preferowałbym wprowadzenie szczeniaka do kotów lub kociąt, ponieważ szczeniak zawsze jest uległy – chociaż trzeba być ostrożnym, gdy osiągnie około ośmiu miesięcy, bo wtedy piesek może spróbować zmienić sytuację i przejąć kontrolę. Czy do psa łatwiej jest przyprowadzić kociaka czy starszego kota?

S.H.: W przypadku młodego kota, mającego rok lub mniej, należy spodziewać się większej zdolności do adaptacji, i tym samym łatwiej przyzwyczai się on do psa. Młode szczenięta chcą się bawić i bardziej prawdopodobne jest, że potraktują młodego kota jako potencjalnego partnera do zabawy. Starsze koty są zwykle dużo mniej elastyczne i mają mniejszą ochotę do zabawy. Oczywiście nie zawsze, istnieją wyjątki.

C.M.: Co jest największym błędem popełnianym przez ludzi, kiedy przyprowadzają kota do psa?

S.H.: U kotów bardzo ważne jest pierwsze ważenie – jeśli pies naprawdę go przerazi podczas pierwszego spotkania, to spodziewaj się, że przed wami długa droga. Jednym z największych błędów jakie popełniają ludzie, jest myśl że wystarczy przyprowadzić psa do domu, a pies i kot od razu wejdą w bliską interakcję.

Według psa kot znajduje się w pozycji uległej, ale czy aby na pewno kot właśnie się "poddał"?

C.M.: Gdybym wprowadzał nowego psa do domu, w którym mieszka już kot, przed zapoznaniem obu zwierząt, chciałbym spędzić z psem co najmniej dwa tygodnie. Ty i pies musicie najpierw stworzyć więź, dzięki czemu będziesz w stanie kontrolować sposób, w jaki pies będzie reagował. Należy stworzyć program spotkania, w którym wiesz, że możesz kontrolować psie instynkty.

A w jaki sposób można wprowadzić kota, do domu psa?

 S.H.: Wprowadzanie musi odbywać się bardzo powoli przez wzgląd na oba zwierzęta. Czasami może to zająć kilka dni, ale czasami zanim będzie można bezpiecznie zostawić kota i psa razem, może minąć kilka miesięcy.

Kiedy przynosisz kota do domu, powinien na początku mieć przestrzeń ograniczoną do niedużego pokoju, w którym znajdą się wszystkie potrzebne mu rzeczy: obiekty do drapania, zabawki, jedzenie, posłanie, woda i kuweta. Kot i pies powinny mieć możliwość poczuć zapach i usłyszeć siebie nawzajem, ale absolutnie bez kontaktu wzrokowego.

Weź ręcznik, potrzyj nim kota i umieść ten ręcznik na psim posłaniu lub przy jego misce, dzięki czemu zapozna się z zapachem kota zanim zobaczy go pierwszy raz. Jeśli twój pies spędza dużo czasu na wąchaniu zapachów, czyli przy drzwiach pokoju, w którym jest kot, wiedz że nie jest jeszcze gotowy do kontaktu, ponieważ zbytnio koncentruje się na obecności kota.

Ręczniki z zapachem psa powinny być także przyniesione do kota, aby on również mógł się przyzwyczaić do zapachu psa. Odgłosy, szczekanie i wycie niech poznaje zza drzwi.

Kiedy oba zwierzęta poznają swoje zapachy i dźwięki, można pozwolić na kontakt wzrokowy, ale zawsze pod nadzorem właściciela.

Najbardziej problematyczną kwestią pomiędzy kotami i psami jest bezpieczeństwo, o które zadbasz najlepiej zapoznając zwierzęta metodą małych kroków. Podczas pierwszego fizycznego spotkania, jedna osoba musi pilnować psa, druga kota. Prawdopodobnie aby mogło dość do spotkania „twarzą w twarz”, oba zwierzaki będą musiały być trzymane – pies na smyczy, kot w transporterze, tak, że żadne nie zrobi drugiemu krzywdy. Ze spotkaniem powinny wiązać się przyjemne nagrody, dlatego warto później dać zwierzakom smakołyk.

C.M.: Byłem w domach, gdzie psy terroryzują koty, byłem też w domach gdzie koty zdominowały psy. Jeden z najzabawniejszych był dom, do którego poszedłem nagrywając odcinek „Zaklinacza psów”, gdzie papuga kakadu zdominowała zarówno kota, jak i psa! Ale jest znacznie więcej domów, gdzie psy i koty mieszkają razem w spokoju – nawet w przyjaźni. Tak, są drapieżnikami i nie możemy ignorować ich naturalnych instynktów, ale jest też instynktowna potrzeba bliskości innych stworzeń. Każdy kto kiedykolwiek widział kota i psa przytulających się do siebie, będzie wiedział dokładnie o co mi chodzi.

Powiązane posty:

1. Czy psy i koty są skazane na ciągłą walkę pomiędzy sobą?

]]>

Czy psy i koty są skazane na ciągłą walkę ze sobą, czy jednak mogą się dogadać i mieszkać razem? Zwierzęta te należą do dwóch gatunków, które są w naszych domach najdłużej, ale gdy się nad tym zastanowić, okazuje się że mają bardzo różne historie i widzą świat w zupełnie inny sposób. Pies postrzega siebie jako jednego z nas, kot widzi człowieka jako drugiego kota.

Człowiek rozpoczął udomawiać wilka (psiego przodka) co najmniej 15 000 lat temu. Jako zwierzęta stadne, psy automatycznie uczyły się, że człowiek jest przywódcą. Natomiast według ostatnich badań koty same zdecydowały się żyć z ludźmi i udomowiły się. Kiedy na Bliskim Wschodzie około 10 000 lat temu ludzie zaczęli hodować ziarna, zapasy pszenicy przyciągały szczury i myszy. Dzikie koty znalazły gotowe źródło pożywienia i przeniosły się w pobliże ludzkich siedzib. Odtąd miały dużo pożywienia, komfort i ochronę przed innymi drapieżnikami, a ponieważ koty doskonale poradziły sobie z problemem gryzoni, ludzie pozwolili im zostać. Najwcześniej znany nam udomowiony kot, został odkryty przez archeologów na Cyprze, pochowano go z właścicielem 9 500 lat temu.

Koty mając doskonałe warunki u boku ludzi, rozprzestrzeniły się w całej Europie, Azji i Afryce, a także zostały przewiezione do Ameryki. Dziś w USA połowa kotów żyje w gospodarstwach domowych, gdzie znajduje się również pies.

Psy i koty stały się częścią naszego domowego krajobrazu, przez co czasem zapominamy jak wiele wspólnych cech DNA ciągle dzielą z dzikimi przodkami. Koty – jak ich duzi krewni, lwy i tygrysy – są jednymi z najbardziej skutecznych myśliwych na naszej planecie. Jednym z powodów takiego przystosowania jest fakt, iż dla kotów polowanie zawsze jest sprawą życia i śmierci – potrzebują mięsa, aby przeżyć. Psy natomiast rozwinęły zdolność przyswajania pokarmu pochodzenia roślinnego, gdyż nie zawsze mogły znaleźć ofiarę.

Aby zrozumieć kota, musimy najpierw zrozumieć go jako drapieżnika.

Fizycznie koty na drodze ewolucji stały się potężnymi myśliwymi. Mają dodatkowe kręgi, które pozwalają być elastycznymi; bardzo ostre zęby mogące spowodować śmiertelne ugryzienie ofiary i pazury, dzięki którym mogą poruszać się prawie nie zostawiając śladów. Ich oczy posiadają wiele zadziwiających właściwości. Na każdym milimetrze kwadratowym, kocie siatkówki mają po 400 000 komórek zmysłowych, które reagują na światło i ruch, a ich pole widzenia wynosi 285 stopni co oznacza, że koty widzą niemal dookoła głowy. Umiejętność oceny odległości jest u nich lepsza niż u psa. Mimo iż koty widzą barwy i kształty gorzej niż człowiek, ale niezależnie od ilości światła, które dociera do siatkówki, widzą z taką samą ostrością. W słoneczny dzień źrenice kota przypominają wąskie szparki, w ciemności rozszerzają się. Także w nocy kot może sprawnie się poruszać dzięki wąsom, które umożliwiają mu dokładnie zbadać obiekt dla ustalenia, czy napotkany przedmiot jest groźny.

Kot pręgowany dzieli najwięcej cech DNA z dzikimi kuzynami.

Psy są krótkowidzami. Słabo rozróżniają kolory. Źle widzą nieruchome przedmioty, szybciej zauważą natomiast biegnącego czy jadącego na rowerze człowieka. Ciemność pozostaje dla nich nieprzenikniona.

Psychicznie kot też jest przede wszystkim myśliwym, co dyktuje wiele jego zachowań. Zabawy kociąt są w istocie ćwiczeniami łowiectwa, skoki „z okonia” zakradanie się, sposób poruszania i znaczenie swojego terytorium są zapisane w ich DNA. Koty są znacznie mniej skłonne do impulsywnego zachowania niż psy – czają się ostrożnie, jakby obserwowany obiekt był potencjalną ofiarą. I choć wiele osób uważa koty za samotników, o ich decyzji, by przyłączyć się do stada lub nie, przesądza dostępność łupu na danym terenie.

Kot aby upolować posiłek nie potrzebuje stada tak jak pies. Poluje także dla przyjemności, dlatego stał się sojusznikiem człowieka w walce z gryzoniami, które grasują w domu lub niszczą plony. Dzięki umiejętności cichego skradania się oraz błyskawicznego ataku z zaskoczenia łatwo chwyta upatrzoną zdobycz.

Przeczytaj także część 2:

Zapis rozmowy Cesara Millana z dr Suzanne Hetts, behawiorystką zwierząt i jedną z czołowych amerykańskich ekspertek psychologii zwierząt.

Powiązane posty:

1. Czy psy i koty są skazane na ciągłą walkę pomiędzy sobą? cz.2

Oto dziewięć porad Cesara, aby świąteczny czas upłynął w spokoju i nie zaszkodził ani nam, ani naszemu ulubieńcowi.

1. Wyprowadź psa na spacer przed przybyciem gości.

Pamiętaj, że świąteczne wizyty nie są takie same jak inne. Mogą powodować podniesienie poziomu energii u psa, ponieważ bywa, że ludzi którzy nas odwiedzają, nie widzieliśmy już jakiś czas, a ponadto pies ma tendencję denerwować się, jeśli przyprowadzą inne zwierzęta. Bardzo prawdopodobne jest, że Twój pies będzie się dużo lepiej zachowywał, jeśli wcześniej zabierzesz go na długi spacer. W przypadku, gdy goście nie są właścicielami psów, w towarzystwie Twojego pupila, mogą być nerwowi, czuć się zagrożeni i niepewni – zmęczony pies leżący na swoim posłaniu, z pewnością nie wywoła w nich niepokoju.

 2. Nie zapominaj o zasadach, regułach i ustalonych granicach tylko dlatego ze są święta!

Pachnące świąteczne potrawy, słodycze, cukierki smakołyki – w tym okresie istnieje wiele pokus dla Twojego psa. Trzeba przypomnieć mu, że zasady, granice i ograniczenia są takie same jak na co dzień.

Wykorzystaj święta jako doskonałą szansę na wzmocnienia u psa dobrych zachowań, zamiast intensyfikacji złych. Jest to również okazja, abyś mógł popracować nad swoimi zdolnościami bycia przywódcą stada.

 3. Chroń psa przed przeziębieniem.

Wiele ras nie jest przystosowanych do wytrzymywania niskich temperatur. W sklepach zoologicznych znajdziesz mnóstwo sposobów, by pomóc psu poradzić sobie z warunkami atmosferycznymi. Możesz kupić buciki i inne sprzęty stworzone specjalnie na zimę. Istnieją również woski do łap, które chronią przed zimnem i zapewniają lepszą przyczepność na śliskich powierzchniach, śniegu lub lodzie.

 4. Pozwól swojemu psu sprawdzić pogodę.

Psy nie oglądają prognozy pogody w telewizji, więc nie wiedzą dlaczego odmawiasz dłuższego spaceru. Pozwól swojemu psu wyjść na zewnątrz i poczuć, że jest zbyt zimno lub śnieżnie, by iść na dłuższy spacer. Pies instynktownie zrozumie dlaczego lepiej wrócić do domu, gdzie jest ciepło i bezpiecznie. Ale należy uważać, by nie robić tego zbyt często – psy mogą nauczyć się wykorzystywać otwieranie drzwi do manipulowania i kontrolowania Cię. Niektórym psom w zimie wyrasta gęstsze futro oraz odkłada się warstwa tłuszczu  jako naturalna ochrona, więc mogą nie odczuwać chłodu tak bardzo, jak my ludzie. To może być zaletą, jeśli w chłodne dni chcesz nadal zabierać psa na spacery. Należy jednak pamiętać, że wiele ras krótkowłosych nie ma naturalnej odporności na zimno.

5. Bądź ostrożny przy kominku.

Zwierzęta instynktownie wiedzą, że należy trzymać się z dala od ognia. Jednak w trakcie świąt wielu właścicieli może chcieć założyć swoim psom ubranka. Jeśli pies będzie przebywał w pobliżu kominka, nigdy nie należy używać produktów, które mogą zawierać alkohol (takich jak lakier do włosów), tasiemek lub farb. Zawsze zachowaj szczególną ostrożność, gdy ubierasz zwierzę, na czas kiedy może być ono narażone na kontakt z ogniem. Odstający kawałek materiału może szybko spowodować, że całe ubranko zajmie się ogniem. Bramka ochronna przy palenisku kominka, jest dobrym sposobem, by przebrany pupil był bezpieczny. Ponadto, nigdy nie zostawiaj zwierząt samych w pokoju, jeśli pali się tam świeca. Zgodnie z ogólnymi środkami ostrożności, przed świętami przetestuj czujniki dymu, wyczyść je i wyposaż w nowe baterie.

6. Bądź świadomy, że niektóre świąteczne przedmioty mogą być dla psa niebezpieczne.

Poinsecja (Gwiazda Betlejemska) jest rośliną powodującą u psów wymioty, czekolada może powodować zatrucie, a ozdoby choinkowe wysłały wiele psów na pogotowie, ponieważ ich połknięcie z łatwością powoduje pocięcie jelit. Papierowe ozdoby generalnie są bezpieczniejsze. Plastikowe, metalowe i na bazie metalu nie powinny być używane.

7. Chroń prezenty i dekoracje.

Pamiętaj, że pies wyczuje, jeśli podarunek zawiera coś jadalnego, nawet jeśli Ty tego nie wyczujesz. Zapytaj gości z wyprzedzeniem czy w paczuszkach  jest żywność a jeśli tak, trzymaj je poza zasięgiem psa. Delikatne ozdoby umieść wysoko na czubku choinki. Ludzie często używają specjalnych zagród, by pies nie mógł zbliżyć się do choinki. Aby ogrodzenie wyglądało ciekawie, udekoruj je przy pomocy wstążek. A przede wszystkim, określ zasady i granice!

8. Nie polecam dawania szczeniaka jako gwiazdkowego prezentu!

Najczęściej dawania szczeniaka z emocjonalnych pobudek okazuje się złym pomysłem. Miłość nigdy nie jest problemem. Kto nie kocha szczeniaka? Ale większość ludzi nie wie, jak zachować szczeniaka w zrównoważonym stanie umysłu, a piesek będzie musiał ponieść konsekwencje od pierwszego dnia. W szczególności, jeśli ktoś nie wie, że otrzyma małego psa, będzie w nieprawidłowym stanie umysłu w momencie otrzymania go. Gorąco polecam powstrzymać emocje przez tydzień lub co najmniej do końca dnia, do chwili kiedy szczeniak będzie na swoim posłaniu, wyciszony i gotowy do snu. To jest praktycznie niemożliwe do zrobienia, jeśli otrzymasz pieska jako niespodziankę!

Jestem głęboko przekonany, że ludzie muszą mieć podstawową wiedzę na temat zaangażowania i odpowiedzialności wynikającej z bycia właścicielem psa oraz tego, jak być przywódcą stada, nawet jeśli  to tylko mały szczeniak. Piękną stroną wychowywania psa od szczenięcia, jest to, że jeśli wiesz co robić, zapobiegniesz wielu problemom. Ale jeśli nie wiesz, będziesz stwarzać problemy. Musisz przyjąć taką samą filozofię, jak w przypadku adopcji dziecka. Nie można po prostu oddać dziecka! Cała rodzina musi się zaangażować. Wszyscy muszą rozumieć odpowiedzialność jaką na siebie biorą.

9. Żyj tą chwilą! Bądź szczęśliwy! Śmiej się! Świętuj!

Chcesz zrobić coś dla swojego psa na święta? Bądź zrównoważony. Nie denerwuj się. Nie troszcz. Nie bądź spięty. Nie myśl o wszystkim, co sprawia że jesteś smutny, przygnębiony albo zły. Naprawdę żyj chwilą! Wierz lub nie, jest to jeden z największych darów jaki możemy dać naszemu psu – i sami sobie. Każdy, bogaty czy biedny, może praktykować tę prostą czynność. Ma to większe znaczenie niż jakikolwiek prezent, który można kupić.

Bądź „tu i teraz”, ze swoim psem tuż obok Ciebie i rodziną wokół. Pies bardzo na tym skorzysta, zwłaszcza, jeśli dni takie jak ten, zdarzają się rzadko. Ten szczególny dzień będzie się utrzymywał w jego pamięci i miejmy nadzieję, że uda Ci się nauczyć bycia w takim stanie częściej, nie tylko w trakcie świąt.

Powiązane posty:

1. Daddy – najlepszy przyjaciel Cesara Millana
2. Zostań mistrzem spaceru

Niedawno przeprowadzono na Węgrzech doświadczenia, mające sprawdzić teorię, że ludzie są w stanie odróżnić emocjonalne intencje ich psa, przekazywane w różnego rodzaju szczeknięciach. Pod kierunkiem dr. Adama Miklósi z Uniwersytetu Eötvösa Loránda w Budapeszcie, naukowcy jako jedni z pierwszych na świecie przeprowadzili eksperymenty poświęcone ludzko-psim relacjom, stanowiącym bardzo ciekawe pole do badań.

„Naukowcy zawsze uważali, że szczekanie jest losowym dźwiękiem bez żadnych konkretnych informacji i treści, jednak my myślimy inaczej. Psy mogą nam coś mówić o gniewie, strachu, radości, rozpaczy. To są podstawowe emocje, które myślę, że ludzie mogą być w stanie rozpoznać w brzmieniu szczekania” – wyjaśnia Miklósi.

Punktem wyjściowym eksperymentu było, to że Miklósi i jego zespół powodowali różne sytuacje, które sprawiały, że psy zaczynały szczekać, a następnie nagrywali psie reakcje. Grupa ludzi miała słuchać nagranych dźwięków i dopasować szczekanie do emocji.

Wyniki były całkiem ciekawe. Kiedy pokazano nagrania z psem, który został sprowokowany do szczekania w konkretnej sytuacji, uczestnicy byli w stanie zidentyfikować emocje, które pies starał się przekazać szczekaniem.

Poniżej kilka fragmentów z badania:

Samotne szczeknięcie, w przypadku gdy członek zespołu Miklósi przywiązał psa do drzewa i odszedł.

Oto co uczestnicy powiedzieli o nagraniu:

- To brzmi jakby pies prosił o uwagę.

- Jest zatroskany.

- To smutne; on jest nieszczęśliwy.

- Chce żeby go spuszczono z łańcucha, albo coś takiego…

Podekscytowane szczekanie, kiedy członek zespołu pokazywał psu piłkę i zachęcał do aportowania.

Oto co uczestnicy powiedzieli o nagraniu:

- Myślę, że chce się bawić.

- Radość.

- Wydaje mi się że on właśnie prosi o coś właściciela.

- To brzmi jakby chciał piłkę, zabawkę albo coś takiego. Ta pani mogła się z nim bawić.

Szczekanie ze złości, kiedy Miklósi podszedł i zaczął drażnić psa, który pilnował domu.

Oto co uczestnicy powiedzieli o nagraniu:

- Zły.

- To brzmi jak dźwięk, jaki wydałby mój pies widząc kogoś idącego przy płocie.

- To obcy. Myślę że obcy wdziera się na terytorium psa.

„Ogólnie w badaniu było widać, że ludzie mogą rozróżnić sześć rodzajów szczeknięć, a większość z badanych była w tym dobra” – wyjaśnia Miklósi, który również pracuje nad określaniem kryteriów analizy szczekania. Badacz wyróżnił trzy elementy psiego szczekania, na których, jak mówi, prawdopodobnie opierała się także ocena ludzi, kiedy mieli określić przekazywane emocje: częstotliwość szczekania, ton i przerwy pomiędzy poszczególnymi dźwiękami.

Badania takie ja to, nie tylko przyczyniają się do wzmocnienia więzi między właścicielami psów i ich psami, ale również sugerują, że w całym procesie udomowienia, psy rozwinęły repertuar wokalny, zwłaszcza w komunikacji z nami. Nic dziwnego, że wykorzystują wiele tych samych dźwięków co my, aby przekazać swoje emocje: pies wzdycha, gdy jest znudzony; płacze gdy jest smutny i gardłowo szczeka kiedy jest zaniepokojony.

Czy twój pies szczeka w różny sposób, dla różnych nastrojów? Czy jesteś w stanie odróżnić, kiedy jest smutny, kiedy chce być wyprowadzony na zewnątrz, a kiedy czuje się zagrożony gdy zbliża się ktoś obcy?